سهشنبه 27 مرداد 1405
سفر رودری از یک اردو در آمریکا تا قهرمانی جهان و انتقال به بارسلونا
سفر رودری از یک اردوی تابستانی در آمریکا تا قهرمانی جهان و انتقال به بارسلونا؛ فوتبال برای او مثل یک مذهب بود.
شانزده سال پیش، در گوشهای دورافتاده از ایالت کنتیکت آمریکا، نوجوانی اسپانیایی با هیجانی وصفناپذیر قهرمانی کشورش در جام جهانی ۲۰۱۰ را جشن میگرفت. آن نوجوان رودری بود؛ بازیکنی که سالها بعد نهتنها همان جام را بهعنوان کاپیتان اسپانیا بالای سر برد، بلکه پس از کسب عنوان بهترین بازیکن جام جهانی ۲۰۲۶، در آستانه انتقالی بزرگ به بارسلونا قرار گرفت.
عشق بیپایان به فوتبال
تابستان ۲۰۱۰، رودری ۱۴ ساله که در آکادمی اتلتیکو مادرید بازی میکرد، برای شرکت در اردوی «اینکارنیشن کمپ» راهی شهر دیپ ریور در کنتیکت شد. این اردو عمداً شرکتکنندگان را از دنیای بیرون دور نگه میداشت و تماشای مسابقات فوتبال تقریباً غیرممکن بود.
اما برای رودری، از دست دادن بازیهای اسپانیا قابل تصور نبود.
مایلز اسمیت، هماتاقی او در اردو، میگوید: «تماشای مسابقه برایش مثل نفس کشیدن ضروری بود. مسئولان اردو میدانستند اگر نتواند فینال را ببیند دیوانه میشود.»
فینالی که همه چیز را تغییر داد
برای اینکه رودری بتواند فینال جام جهانی ۲۰۱۰ بین اسپانیا و هلند را تماشا کند، کریس گاررکت-ویلیامز، یکی از مسئولان اردو، یک تلویزیون از فروشگاه والمارت خرید و بهصورت موقت سیستم پخش مسابقه را راهاندازی کرد.
تشکها و صندلیهای ساحلی به سالن آورده شدند و همه دور تلویزیون جمع شدند. اما بسیاری از حاضران بیش از مسابقه، حواسشان به واکنشهای نوجوان اسپانیایی بود.
وقتی آندرس اینیستا در وقت اضافه گل قهرمانی اسپانیا را به ثمر رساند، رودری از شدت هیجان کنترل خود را از دست داد.
جیمی کریستنسن، مدیر اردو، به یاد میآورد: «آنقدر محکم روی میز میکوبید که تلویزیون تکان میخورد. کریس مدام فریاد میزد: نه، نه، نه! فردا باید این تلویزیون را پس بدهیم!»
نوجوانی که فقط فوتبال میخواست
رودری در اردو بهسرعت با دیگران ارتباط برقرار کرد و با وجود مانع زبانی، خیلی زود انگلیسی را یاد گرفت. او در فعالیتهای مختلفی مانند شنا، قایقرانی، کوهنوردی و کمپینگ شرکت میکرد و حتی به خاطر صدای خوبش آهنگهای انگلیسی و اسپانیایی میخواند.
با این حال، یک چیز از همه مهمتر بود: فوتبال.
کریستنسن میگوید: «تنها زمانی که شکایت میکرد، وقتی بود که فوتبال در برنامه روزانه نبود.»
او هر روز دنبال بازی فوتبال بود و کیفیتش بهقدری چشمگیر بود که مربیان اردو به این فکر افتاده بودند که شاید همه نوجوانان اسپانیایی چنین استعدادی داشته باشند.
اما خیلی زود متوجه شدند رودری با بقیه فرق دارد.
گاررکت-ویلیامز میگوید: «همیشه میخواست فوتبال بازی کند. یادم هست به دوستانم میگفتم بهترین بازیکنی است که تا آن زمان مقابلش بازی کرده بودم، در حالی که فقط ۱۴ سال داشت.»
فوتبال؛ فراتر از یک علاقه
رودری در آن روزها لباسها و وسایل آکادمی اتلتیکو مادرید را همراه داشت، اما هرگز درباره استعدادش فخر نمیفروخت. تنها زمانی که از او سؤال شد، توضیح داد که در آکادمی یکی از بزرگترین باشگاههای اسپانیا بازی میکند.
دوستانش در اردو بهتدریج متوجه شدند فوتبال برای او صرفاً یک سرگرمی نیست.
مایلز اسمیت میگوید: «برای ما اگر آمریکا در المپیک میباخت، نهایتاً ناراحت میشدیم و زندگی ادامه پیدا میکرد. اما برای رودری کاملاً متفاوت بود؛ فوتبال برای او مثل یک مذهب بود.»
از رؤیاپردازی در ساحل تا فتح جهان
پس از قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۱۰، رودری در سراسر اردو میدوید و شادی میکرد. چند روز بعد در ساحل، هنگام بازی فوتبال، خودش را ایکر کاسیاس معرفی میکرد و وقتی گل میزد نقش اینیستا را بازی میکرد.
آن نوجوان لاغراندام که در ساحلهای کنتیکت رؤیای ستاره شدن را در سر میپروراند، سالها بعد به یکی از بهترین هافبکهای جهان تبدیل شد؛ بازیکنی که توپ طلای ۲۰۲۴ را برد، اسپانیا را به قهرمانی جام جهانی ۲۰۲۶ رساند و اکنون در آستانه پوشیدن پیراهن بارسلونا قرار دارد.
بازگشت رؤیا به واقعیت
رودری در سالهای ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ نیز به همان اردو بازگشت. اما پس از ورود به فوتبال حرفهای و آغاز دوران درخشانش در ویارئال، اتلتیکو مادرید و سپس منچسترسیتی، ارتباط او با بسیاری از دوستان قدیمیاش قطع شد.
سال ۲۰۲۲ یکی از اعضای سابق اردو هنگام تماشای بازی منچسترسیتی ناگهان متوجه شد که هافبک مشهور این تیم همان نوجوانی است که سالها پیش با آنها در اردو حضور داشت.
اسمیت میگوید: «دیدن رودری امروز واقعاً عجیب است. آن زمان پسری کوچک و لاغر بود، اما حالا یک ستاره جهانی با قد ۱۹۰ سانتیمتری است. فوقالعاده است که میبینی رؤیایی که در نوجوانی داشت، کاملاً به حقیقت پیوسته است.»
امروز دوستان قدیمی او هنوز تلاش میکنند دوباره با کاپیتان قهرمان جهان ارتباط برقرار کنند. در همین حال، کریس گاررکت-ویلیامز همچنان عکسی از رودری ۱۴ ساله را نگه داشته است؛ تصویری که او را روی شنهای ساحل، با عینک آفتابی بزرگ و یک توپ فوتبال در کنارش نشان میدهد.
گاررکت-ویلیامز درباره آن عکس میگوید: «انگار لحظهای از زندگی یک نوجوان را ثبت کرده است؛ پسری که روی ساحل دراز کشیده و شاید در حال رؤیاپردازی درباره آیندهاش بوده است.»
